Historia
Badanie z 2008 roku, zrealizowane na zlecenie brytyjskiej poczty i opisywane w mediach, miało na celu rozpoznanie lęków osób korzystających z telefonów komórkowych. W jego wynikach wskazano, że około 53% używających telefonów deklarowało niepokój lub stres w sytuacji, gdy nie mogli korzystać z urządzenia (np. z powodu braku zasięgu, rozładowania baterii lub zgubienia telefonu), przy czym odsetek ten był wyższy u mężczyzn niż u kobiet.
W kolejnych latach przeprowadzono dalsze badania sondażowe, m.in. przez firmę SecurEnvoy, w których odsetek osób spełniających kryteria nomofobii oszacowano na około dwie trzecie badanych, ze szczególnie wysokimi wartościami wśród młodych dorosłych. Równolegle zaczęły pojawiać się pierwsze opisy kliniczne, w których nomofobia była rozpatrywana jako zaburzenie lękowe współwystępujące z zaburzeniami panicznymi i agorafobią.
W latach 2010. pojawiły się narzędzia pomiarowe pozwalające badać natężenie nomofobii w populacji ogólnej, co przyczyniło się do szybkiego wzrostu liczby publikacji naukowych na ten temat.
Objawy i zachowania