Schronisko jest pochodzenia krasowego. Powstało w twardych wapieniach skalistych późnej jury. Jest silnie zerodowane. Na jego ścianach występują liczne jamkowate wgłębienia i wżery, koliste kanaliki i kotły wirowe. Brak szaty naciekowej. Dno jest przeważnie skaliste, niewielkie ilasto-próchniczne namulisko z wapiennym gruzem występuje tylko na dnie salki i wschodnich otworów. Do schroniska często wiatr nawiewa liści, a na jego ścianach są ślady po palonych w nim ogniskach.
Schronisko jest w całości oświetlone światłem słonecznym, a jego mikroklimat jest zmienny, uzależniony od klimatu zewnętrznego. Występuje w nim silny przewiew, a na lepiej oświetlonych ścianach rozwijają się glony. W 1981 r. E. Sanocka-Wołoszynowa badała florę pajęczaków. W schronisku znalazła 1 gatunek kosarzy i 3 inne gatunki pająkówE. Sanocka-Wołoszynowa, Badania pajęczaków jaskiń Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, Wrocław: Acta Univ. Wratislav. 548. Prace Zoologiczne, 1981, nr 11, s. 1–92..
Schronisko znane było od dawna, często też odwiedzane. Po raz pierwszy opisał go Kazimierz Kowalski w 1951 r. Aktualną dokumentację sporządził A. Górny w listopadzie 2009 r.
Przypisy
Kategoria:Bębło Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej