W tym samym roku kierowała obozem instruktorskim zorganizowanym przez Polskie Towarzystwo Krajoznawcze. Rok później, w 1939, uczestniczyła w etnograficznych zespołowych badaniach terenowych na Śląsku, które prowadzone były przez Polską Akademię Umiejętności w Krakowie i Instytut Śląski w Katowicach. Badania te kontynuowała po zakończeniu II wojny światowej w latach 1946 oraz 1948.
Od roku 1946 do 1949 była asystentem wolontariuszem przy Katedrze Etnografii UJ, gdzie powróciła także w okresie 1968–1972 do konsultacji prac magisterskich. W późniejszych latach pracowała również w Muzeum Kultur Ludowych w Warszawie, prowadząc delegaturę tego muzeum w Krakowie. Zasiadając na tym stanowisku współpracowała również z Katedrą Etnografii Uniwersytetu Warszawskiego, pełniąc funkcję instruktora na Międzyuczelnianych Obozach Etnograficznych. W roku 1954 zaczęła pracę w Zakładzie Etnografii IHKM PAN w Krakowie, w którym pracowała do swojej emerytury w roku 1982. Podczas swojego zatrudnienia w Zakładzie Etnografii zdobyła stopień doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy Wiedza ludowa o gwiazdach, która została wydana w roku 1960. Jej rozprawę habilitacyjną stanowiła monografia Górnośląskie budownictwo ludowe.