pod koniec 1945 rozpoczęto tam przetwarzanie tlenku uranu w czysty metaliczny uran. Do 1950 produkcja czystego uranu w tym zakładzie wyniosła jedną tonę dziennie. 29 października 1949 wraz z innymi naukowcami zaangażowanymi w radziecki program atomowy N. Riehl otrzymał tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej i Order Lenina. Przyznano mu też Nagrodę Stalinowską. Od 1950 do 1952 był kierownikiem naukowym „Laboratorium B”. Po śmierci Stalina i odsunięciu Berii w ZSRR zniknęła potrzeba dalszego utrzymywania niemieckich naukowców i w związku z tym, po prośbie kanclerza RFN Adenauera niemieccy naukowcy, w tym Riehl, uzyskali możliwość powrotu do Niemiec; Riehl wrócił tam w 1955 i został profesorem Uniwersytetu Technicznego w Monachium. Po powrocie otrzymał od władz ZSRR pieniężną kompensację za udział w radzieckim projekcie atomowym. W latach 1955–1957 był kierownikiem budowy eksperymentalnego reaktora atomowego w Monachium. Został dziekanem Wydziału Fizyki i Techniki Uniwersytetu w Monachium. Napisał ponad 200 prac naukowych.
Bibliografia Biogram na stronie warheroes.ru (ros.) [dostęp 2019-03-24]
Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Laureaci Nagrody Stalinowskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Ludzie związani z Monachium Kategoria:Niemieccy fizycy XX wieku Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1990