Historia kościoła Kościół sięga swymi początkami VIII wieku, chociaż źródła nie są w tej kwestii pewne. Jest natomiast pewne, że w IX wieku nosił potrójne wezwanie Świętych Gerwazego i Protazego i św. Chryzogona, którego szczątki cieszyły się kultem, dopóki nie zniknęły w tajemniczy sposób w 1583 roku, po katastrofie budowlanej. Kościół został przebudowany przez rodziny Barbarigo i Caravella w 1028 roku i ponownie w 1105 roku, po pożarze. Nawa tego budynku zawaliła się 11 września 1583 roku. Zawalenie się nawy przetrwały tylko dwie kaplice z własnymi dekoracjami: Kaplica Milledonne i Kaplica Najświętszego Sakramentu z obrazem: Święty Chryzogon na koniu pędzla Michele Giambona i trzyczęściowa płaskorzeźba Aniołowie noszący insygnia Męki Pańskiej, a po ich bokach aniołowie muzykujący dłuta Mistrza San Trovaso. W roku następnym rozpoczęły się prace przy odbudowie obecnego kościoła, prawdopodobnie według projektu Francesca Smeraldiego, ucznia Andrei Palladia. Zakończenie prac budowlanych nastąpiło w 1657 roku. W tym samym roku biskup Ossero, Gianfranco Rossi dokonał konsekracji kościoła. Na początku XVII wieku rozpoczęto prace przy dekoracji wnętrza. Ich realizację powierzono głównie przedstawicielom późnego weneckiego manieryzmu: Palmie Młodszemu oraz obu Tintorettom, ojcu i synowi).