Dnia 1 października 1938 Łazoryk powrócił do Lwowa będąc powołanym na stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Statyki i Budownictwa Żelaznego i Żelazno-Betonowego na Wydziale Architektury Politechniki, którego był dziekanemPrzedstawiciele nauki miasta Lwowa, Nasze Drogi wrzesień – październik 2009. Niezależnie od tego zorganizował własną firmę budowlaną "Bitumak", specjalizującą się w budowie dróg i mostów, w której pełnił funkcję dyrektora. Był członkiem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego w sekcji betonu i żelbetu oraz uczestnikiem licznych międzynarodowych kongresów. Był również autorem wielu prac naukowych i technicznych publikowanych przeważnie w czasopismach fachowych.
Wybrany na dziekana Wydziału Architektury na rok akad. 1939/40, został Ł. zatwierdzony na tym stanowisku przez władze radzieckie również na rok następny. Podczas okupacji niemieckiej pracował wraz z większością profesorów Politechniki Lwowskiej jako wykładowca w utworzonych wówczas Państwowych Kursach Technicznych. Po wyparciu Niemców powrócił we wrześniu 1944 na dawne stanowisko w Politechnice. Wobec rozpoczętych czystek etnicznych – zwłaszcza gdy Ł.