dzieła te wyróżniały się ostrą antykapitalistyczną orientacją. Był jednym z twórców gatunku przygodowego i fantastycznonaukowego w ukraińskiej literaturze. Napisał satyryczne książki «Півтори людини» (Półtora człowieka) (1927), «Фальшива Мельпомена» (Fałszywa Melpomena (1928) i «По той бік серця» (Po tej stronie serca) (1930) i autobiograficzną trylogię «Наші тайни» (Nasze tajemnice) (1936), «Дитинство» (Dzieciństwo) (1936) i «Вісімнадцятилітні» (Оsiemnastolatki) (1938). Od 1926 do 1929 był redaktorem naczelnym pisma «Сільський театр» (Teatr wiejski). Pełnił mandat deputowanego rady miejskiej Charkowa i był członkiem Związku Pisarzy ZSRR, w 1942 został członkiem Zarządu tego związku, od 1944 do 1963 był zastępcą przewodniczącego, a od 1971 do 1976 sekretarzem Zarządu. W latach 1936—1937 redagował «Literaturnyj żurnał», a od 1943 do 1950 redagował pismo «Ukraina». Po wojnie został korespondentem gazety Izwiestija, pisał też powieści o powojennej pracy narodu: «Після війни» (Po wojnie) (1947), «День починається рано» Dzień zaczyna się rano) (1950) i «Про хороше в людях» (O dobrym w ludziach) (1965, wspólnie z M. Rylskim). Napisał również wiele książek wspomnieniowych. W 1951 został członkiem WKP(b), był zastępcą członka KC KPU i deputowanym do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR 8. i 9.