Za pontyfikatu papieża Urbana VIII odrestaurowano wnętrze i wstawiono nowe ołtarze.
W 1716 roku kościół został zniszczony przez pożar. Papież Innocenty XIII (dla którego wcześniej świątynia ta była kościołem tytularnym) zlecił odbudowę. Ruiny zostały przekazane pod opiekę dominikanom i w 1727 roku rozpoczęła się odbudowa według projektu Filippo Raguzziniego. W 1734 roku odbyło się poświęcenie odbudowanego kościoła. Dominikanie administrowali kościołem do 1921 roku, wówczas został przejęty przez księży diecezjalnych. Parafię istniejącą przy kościele, jako zbyt małą, zlikwidowano w 1910 roku. W 1930 roku pod świątynią prowadzono wykopaliska archeologiczne.
Od 1951 r. kościołem opiekuje się Trzeci Zakon Regularny św. Franciszka. Ostatnia renowacja została przeprowadzona w latach 1965–1970.
Architektura i sztuka Wnętrze kościoła jest jednonawowe.
Na sklepieniu centralny fresk z 1856 roku autorstwa Pietro Gagliardi przedstawia Apoteozę św. Cyryka i Julity.
Ołtarz główny pochodzi z 1600 roku, został odrestaurowany w 1736 roku. Cztery alabastrowe korynckie kolumny podtrzymują cztery słupki, wewnętrzna para jest lekko wysunięta do przodu i podtrzymuje segmentowy naczółek z zagłębioną częścią środkową.