Po krótkim pobycie na froncie brytyjsko-niemieckim we Francji wrócił do Rosji i objął stanowiska profesora higieny w instytucie kształcenia podyplomowego lekarzy i Instytucie Technologicznym.
W latach 1918–1921 był profesorem Instytutu Doskonalenia Lekarzy w Piotrogrodzie. W 1919 r. otrzymał propozycję objęcia katedry higieny Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, jednak nie otrzymał zgody na opuszczenie Rosji, a otrzymaną dwa lata później identyczną ofertę Uniwersytetu Jagiellońskiego odrzucił, czując się związany umową z USB. Po powrocie do Polski był od 1922 r. profesorem Uniwersytetu Stefana Batorego, na którym założył i do śmierci kierował katedrą higieny. Trzy lata później (1925 r.) założył czasopismo „Archiwum Higieny”, którego był redaktorem; było to pierwsze polskie czasopismo poświęcone tej dziedzinie. W 1927 r. przebywał na wymianie personelu sanitarnego w Wielkiej Brytanii i w tym samym roku odbył staże w Wielkiej Brytanii, Francji, Szwajcarii, Włoszech i Austrii dzięki stypendium Rockefellera.