W latach 1964–1968 był członkiem komitetu noblowskiego.
Zmarł na raka trzustki w 1968 roku.
Twórczość Wraz z Gunnarem Ekelöfem uważa się go za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli modernizmu w poezji, rozwijającego się w Szwecji od lat 40. XX wieku. Tłumaczył na język szwedzki dzieła T.S. Eliota, Rainera Marii Rilkego, Grahama Greene’a, Saint-Johna Perse'a, Dylana Thomasa, Williama Faulknera, Paula Claudela i wielu innych Książka Roku 1969 Britannica , obejmująca wydarzenia z 1968 r., (Opublikowana w 1969 r.), Artykuł „Obituaries 1968”, artykuł dotyczący „Lindegren, (J.) Erik”, strona 574.
Zadebiutował w 1935 roku tomikiem Posthum ungdom. Jego najbardziej znanym tomikiem poetyckim jest mannen utan väg („człowiek bez drogi”), wydany w 1942 roku, uważany za przełomowe dzieło jego pokolenia i szwedzkiego modernizmu.
Nagrody 1947 – Nagroda literacka dziennika Svenska Dagbladet 1958 – Nagroda Bellmana 1961 – Wielka Nagroda Dziewięciu 1963 – Nagroda Signe Ekblad-Eldh
Przypisy
Kategoria:Członkowie Akademii Szwedzkiej Kategoria:Szwedzcy pisarze XX wieku Kategoria:Szwedzcy poeci Kategoria:Szwedzcy tłumacze Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1968