Tuż nad początkową częścią stropu wnęki wznosi się mający postać rury kominek, który na wysokości około 3 m wychodzi drugim otworem w tej samej ścianie skały.
Schronisko powstało w późnej jurze (oksford) w wapieniach skalistych w wyniku zjawisk krasowych oraz wietrzenia skał. Jest suche, przewiewne i oświetlone na całej długości. Na ścianach rozwijają się glony. Brak w nim nacieków, namulisko jest kamienno-piaszczyste z domieszką próchnicy. W dolnym otworze gromadzi się duża ilość liści, dno górnej części jest skaliste.
Miejscowej ludności schronisko znane była od dawna. W literaturze po raz pierwszy wymienia go i zaznacza na mapie Z. Ciętak w 1935 r. W 2008 r. wzmiankują go A. Górny i M. Szelerewicz. W 2017 r. plan schroniska sporządził A. Polonius.
Szlak turystyczny żółta, geologiczna ścieżka dydaktyczna w postaci zamkniętej pętli. Od parkingu w Dubiu Wąwozem Żarskim do Doliny Szklarki i z powrotem (inną trasą). 8 przystanków.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Żary (województwo małopolskie)