W październiku 1937 podczas czystek w armii został aresztowany i poddany śledztwu, w maju 1939 zwolniono go i wkrótce przywrócono do służby w armii jako wykładowcę taktyki na kawaleryjskich kursach doskonalenia kadry dowódczej Armii Czerwonej. W lipcu 1940 został dowódcą 18 pułku Dywizji Pancernej 7 Korpusu Zmechanizowanego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od początku lipca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w składzie 20 Armii Frontu Zachodniego, 12 lipca 1941 został ranny.
We wrześniu 1941 został dowódcą 112 Dywizji Piechoty 16 Armii Frontu Zachodniego, a 24 października 1941 dowódcą 129 Dywizji Piechoty, brał udział m.in. w walkach obronnych w obwodzie smoleńskim. Od listopada 1941 do kwietnia 1942 dowodził 100 Dywizją Kawalerii w Samarkandzie, później wykładał taktykę i był kierownikiem grupy uczelnianej na kawaleryjskich kursach doskonalenia kadry dowódczej w Moskwie, w sierpniu 1942 wrócił na front jako zastępca dowódcy 63 Dywizji Kawalerii 46 i potem 44 Armii Frontu Zakaukaskiego, w końcu października 1942 został ciężko kontuzjowany w walce. W sierpniu 1943 został dowódcą 112 Dywizji Piechoty 13 Armii na Froncie Centralnym, później Woroneskim i 1 Ukraińskim, brał udział m.in.