thumb|240px|Grobowiec Tadeusza i Stefanii Miszczaków Po wybuchu II wojny światowej pracował w klinice we Lwowie. Działał w Armii Krajowej. U kresu wojny w 1944 zaangażował się w odbudowę lecznictwa w Przemyślu, zostając pracownikiem ubezpieczalni przy ul. Grottgera. Pracował w szpitalu i przychodni w Przemyślu. Był współorganizatorem pogotowia ratunkowego w Przemyślu, utworzonego pod koniec 1949. W okresie PRL przed 1960 jako osoba bezpartyjna objął funkcję szefa Wydziału Zdrowia Miejskiej Rady Narodowej w Przemyślu. Był współzałożycielem Zespołu Szkół Medycznych w Przemyślu oraz wykładowcą tamże. Wykładał także w Szkole Pielęgniarstwa i Położnych. Występował jako biegły lekarz sądowy. Był wykładowcą medycyny pastoralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, prowadząc wykłady dla tysięcy kleryków w tej uczelni. Jako lekarz uczestniczył też w procesach kanonizacyjnych w trakcie rekognicji (rozpoznanie szczątków doczesnych) Sługi Bożego Augusta Czartoryskiego i bł. Józefa Sebastiana Pelczara (1900). Był członkiem Stowarzyszenia Miłośników Lwowa i Kresów Wschodnich, członkiem Towarzystwa Dramatycznego im. Aleksandra Fredry. Został członkiem honorowym Czuwaju Przemyśl.