Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na początku lat 20. służył w 43 pułku piechoty w Dubnie. Następnie został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. Jako oficer nadetatowy 43 pułku piechoty w 1924 pełnił funkcję I oficera sztabu w 13 Dywizji Piechoty w Równem. W 1928 był ponownie oficerem w służbie 43 pułku piechoty. 1 lutego 1930 roku został powołany na XV kurs unitarny w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Z dniem 1 lipca 1932 roku został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Dubno w celu odbycia praktyki poborowej. Następnie w tej komendzie był kierownikiem II referatu poborowego, a 1939 kierownikiem I referatu ewidencji Komendy Rejonu Uzupełnień Dubno.
Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i nastaniu okupacji sowieckiej został aresztowany przez sowietów.