8 maja 1917 wstąpił do Dywizji Strzelców Polskich i został przydzielony do 1 pułku ułanów. Był referentem ds. gospodarczych. Oddział walczył przeciwko Austriakom. 5 lipca 1918, po demobilizacji I Korpusu Polskiego, brał czynny udział w walce z bolszewikami. 16 lipca przyjęty na ewidencję II Korpusu Polskiego na Ukrainie. Był przeciwnikiem kapitulacji, nie wrócił do Polski, za to wyjechał do wojsk na Murmań – to prawie 2 tys. Km na północ od Moskwy, portowe miasto nad niezamarzającym portem nad Zatoką Kolską w pobliżu granicy z Norwegią i Finlandią.
Jednak nieprzewidziane trudności sprawiły, że trafił na południe na Ukrainę, a tam do konspiracyjnej Polskiej Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej. Pod pseudonimem „Stefan Żabba” prowadził pod kierunkiem płk. dr. Salomonowicza akcję werbunkową wśród Polaków będących żołnierzami armii bolszewickiej, niemieckiej i ukraińskiej m.in. na terenie Kijowa i Kijowszczyzny. Przekonywał ich do powrotu do kraju lub wstąpienia do armii polskiej. W sierpniu 1918 został przez konspiracyjną komendę wojskową wysłany w rejon Kubania - miasto na południu położone nad Morzem Czarnym, by zbadać możliwości przedostania się członków organizacji do mających tam powstać formacji polskich. Po przybyciu nad Don mjr. Kwieciński mianował go komendantem etapu polskiego w Nowoczerkawsku nad Donem.