Zimą pojawiają się większe osobniki z populacji północnych i wschodnich.
Charakterystyka Cechy gatunku mały|lewo|200px|Samica podgatunku nominatywnego Ptak wielkości nieco mniejszy od kosa, o kontrastowym upierzeniu, ściśle związany z korowiną drzew. Wierzch ciała, w tym skrzydeł i ogona oraz głowy czarny. U samca na tylnej części głowy (potylicy) jaskrawoczerwona, poprzeczna pręga, której brak u samicy. Tęczówki oczu są czerwone. Czarny pas ciągnie się od dzioba w kierunku piersi. Drugi otacza górną część szyi. Dolna część brzucha i podogonie w kolorze jaskrawoczerwonym oddzielają się wyraźnie od białego spodu – jest to charakterystyczna dla tego gatunku cecha ubarwienia. Na szyi dwie białe plamy, podobnie na barkach oraz skrajnych sztywnych sterówkach. Ma mocny, dłutowaty ciemnoszary dziób i szare nogi. Czepne nogi dostosowane są do siadania na pionowych pniach, dwa palce są skierowane ku przodowi, a dwa ku tyłowi. Młode dzięcioły w szacie juwenalnej mają cały tył głowy i ciemię czerwone (czapeczka jaskrawsza i większa u samców). Ponadto mają barkówki prążkowane, a podogonie jest bledsze niż u dorosłych. Ptak nie jest płochliwy, choć zachowuje ostrożność. Jego lot jest falisty.