Od czerwca 1921 w składzie 1 Zabajkalskiej Dywizji Kawalerii Armii Ludowo-Rewolucyjnej Republiki Dalekiego Wschodu walczył z wojskami generała Ungerna-Sternberga. W 1922 ukończył wyższą szkołę kawalerii w Piotrogrodzie i później służył w wojskach OGPU w Białoruskiej SRR, od marca 1925 zajmował funkcje w 6 Dywizji Kawalerii w Białoruskim Okręgu Wojskowym jako m.in. dowódca plutonu, dowódca szwadronu i pomocnik szefa sztabu pułku, od stycznia 1934 do sierpnia 1936 pracował w sztabie 7 Dywizji Kawalerii w Mińsku. Następnie pracował w sztabie 3 Korpusu Kawalerii Białoruskiego Okręgu Wojskowego, w 1936 otrzymał stopień kapitana, we wrześniu 1937 zwolniono go z armii, po czym pracował w Ludowym Komisariacie Handlu ZSRR, w kwietniu 1938 przywrócono go do służby w armii. Brał udział w wojnie z Finlandią, w 1940 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został szefem sztabu 74 Dywizji Piechoty w Odeskim Okręgu Wojskowym, latem 1940 brał udział w aneksji Besarabii przez ZSRR.