2 września 1939 otrzymał rozkaz udania się z podchorążymi w kierunku Lwowa, prawdopodobnie do Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych typ III nr 3, który później ewakuował się do Przemyśla, a następnie do Podkamienia na Podolu. Przypuszczalnie tam dostał się do sowieckiej niewoli

Zgodnie z datą ostatniej wiadomości do bliskich, 28 listopada 1939 był już w obozie w Kozielsku. Według stanu z kwietnia 1940 jeniec obozu kozielskiego. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD (lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940). Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu parafialnym w Otwocku (sektor VI, rząd 31, nr 1698).

Był żonaty z Wierą z Koronkiewiczów (1903–1998), z którą miał córkę Janinę (1924–2017), lekarkę i syna Jerzego, inżyniera.

Upamiętnienie Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora.