mały|Zespół dworsko-parkowy w Kuźnicach Licytacja dóbr zakopiańskich – licytacja, która odbyła się 9 maja 1889 roku w Nowym Sączu. Jej przedmiotem były lasy dolno- i górnoreglowe w obrębie dzisiejszych Tatr polskich wraz z Kuźnicami i znacznymi obszarami w samym Zakopanem, razem około 29% obecnej powierzchni Tatrzańskiego Parku Narodowego. Niektóre źródła podają błędnie, jakoby miejscem zdarzenia był Nowy Targ.
Przyczyny Rząd austriacki w 1811 roku zdecydował się sprzedać państwowe ziemie wokół Nowego Targu nabywcom prywatnym, dla łatwiejszego znalezienia chętnych dzieląc je na sekcje. Tatry znalazły się w obrębie czterech takich sekcji: zachodniej witowskiej (dzisiejsza Wspólnota Ośmiu), środkowo-zachodniej zakopiańskiej (Dolina Kościeliska i zakopiańskie dolinki reglowe), środkowo-wschodniej szaflarskiej (Dolina Bystrej, Dolina Olczyska, Dolina Suchej Wody) oraz wschodniej białczańskiej (zachodnie odnogi Doliny Białki). Drugą i czwartą sekcję zakupił za 65 030 złotych reńskich Emanuel Homolacs, właściciel zakładów hutniczych w Kuźnicach, potrzebujący gruntów dla pozyskiwania surowców.