Największą popularnością cieszyło się w krajach anglojęzycznych, ale i w Polsce nastąpił bujny rozkwit tego typu miniatur poetyckichAndrzej Szuba, Haiku w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, [w:] Cień mgły, tłum. A. Szuba, Kraków: Wydawnictwo Miniatura, 2000, ss. 279–291.Max Verhart, Haiku pod wieloma postaciami, tłum. Ewa Tomaszewska, [w:] Gwiazda za gwiazdą. Antologia haiku europejskiego, Piotr W. Lorkowski, Ewa Tomaszewska, Leszek Engelking, Magdalena K. Sawiczewska-Lorkowska (pod red.), Kraków: Wydawnictwo Miniatura, 2005, ss. 5–17..
W transferze haiku z kultury japońskiej do polskiej dużą rolę odegrała praca takich tłumaczy, jak Wiesław Kotański, Kamil Seyfried, Remigiusz Kwiatkowski, Aleksander Janta-Połczyński i Agnieszka Żuławska-Umeda. Pierwsze polskie haiku opublikował w 1979 roku Leszek Engelking. W latach 80. XX wieku do spopularyzowania i rozwoju haiku przyczynił się Janusz Stanisław Pasierb. Pod koniec XX i na początku XXI wieku znaczący udział w spopularyzowaniu haiku miało Wydawnictwo Miniatura – zarówno poprzez tłumaczenia (Marek Has, Andrzej Szuba, Ewa Tomaszewska), jak i poprzez twórczość rodzimych poetówEwa Tomaszewska, Inspiracje japońskie w kulturze i sztuce europejskiej – wprowadzenie do antologii polskiego haiku, [w:] Antologia polskiego haiku, E.