hypoenochroa (Gould, 1856) – Nowa Kaledonia, Île des Pins, Wyspy Lojalności †C. v. godmanae (Mathews, 1915) – Fidżi C. v. vitiensis Quoy & Gaimard, 1832 – gołąb białogardły – Lord Howe C. v. castaneiceps Peale, 1849 – gołąb samoański – Samoa (Savaiʻi, Apolima, Manono i Upolu)
Gołąb białogardły ma najszerszy zasięg występowania spośród grupy przedstawicieli Columba o zasięgu obejmującym Azję Wschodnią, Nową Gwineę i Australię. John Latham w 1823 opisał ptaki zamieszkujące Vavaʻu na Tonga, których opis pasuje do gołębi białogardłych. Jeśli nie pomylił się, podgatunek ten wymarł. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że omyłkowo wskazał tę lokalizację zamiast Fidżi.
Morfologia Długość ciała wynosi 37–41 cm; masa ciała samca 345–430 g, samicy 268–511 g. Upierzenie wysoce zmienne w całym zasięgu. Niezależnie od podgatunku większość gołębi białogardłych rozpoznać można dzięki czysto białej brodzie, gardle i pokrywach usznych, z którymi kontrastuje ciemnoszare lub fioletowobrązowe ciemię i wierzch ciała. U przedstawicieli niektórych podgatunków gardło jest ciemne i pomylić je można z miedziankami Ducula, jednak odróżniają się pozbawionym pasów ogonem oraz dobrze widocznymi opalizującymi krawędziami piór płaszcza i pokryw skrzydłowych.