Pracował kolejno jako: sędzia Sądu Powiatowego w Wyrzysku i Chełmnie, prezes Sądu Powiatowego w Chełmnie i Bydgoszczy oraz sędzia Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy, gdzie w 1967 roku objął funkcję prezesa.
W latach 1972–1977 był sędzią Sądu Najwyższego (pełnił jednocześnie obowiązki prezesa Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy)Arkadiusz Bereza, Sąd Najwyższy 1917–2017. Prezesi, sędziowie, prokuratorzy Sądu Najwyższego, Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa „Dom Organizatora" 2017, s. 417-418. Na początku lat osiemdziesiątych dostrzegał zagrożenia, jakie niosła bezkrytyczna akceptacja propozycji reformy sądownictwa oddających władzę samorządom sędziowskimKamil Niewiński, Ministerstwo Sprawiedliwości wobec sędziowskich postulatów samorządowych w latach 1980–1981, Miscellanea Historico-Iuridica, tom 14, rocznik 2015, numer 2, s. 207–227.. Po wprowadzeniu stanu wojennego, 14 grudnia 1981 Wojewódzki Komitet Obrony w Bydgoszczy, złożył wniosek o odwołanie go ze stanowiska prezesa Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy, który Ministerstwo Sprawiedliwości zrealizowało na początku 1983 roku. W okresie jego prezesury w okręgu bydgoskim, w stanie wojennym nie wydano żadnego wyroku w trybie doraźnym. Stawał w obronie sędziów należących do „Solidarności” (np. sprawa sędziego Macieja Dzierżykraj-Lipowicza).