Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Meksyku w 1968 roku, gdzie był dziewiąty we florecie drużynowym.
Podczas mistrzostw świata w Rzymie w 1955 roku wspólnie z Haroldem Cooke, Billem Hoskynsem, René Paulem i Osmundem Reynoldsem zdobył brązowy medal we florecie drużynowym. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Paryżu był trzeci we florecie indywidualnym, plasując się za Węgrem Mihálym Fülöpem i Markiem Midlerem z ZSRR. Kolejne dwa medale wywalczył podczas mistrzostw świata w Budapeszcie w 1959 roku. We florecie indywidualnym zwyciężył, wyprzedzając Francuza Claude’a Nettera i Marka Midlera. Był to pierwszy w historii złoty medal dla Wielkiej Brytanii w tej konkurencji. Na tej samej imprezie był drugi w szpadzie indywidualnej, przegrywając tylko z Bruno Habārovsem z ZSRR. Ponadto wywalczył srebro w szpadzie drużynowej na mistrzostwach świata w Paryżu w 1965 roku..
Siedmiokrotnie zwyciężał w Igrzyskach Imperium Brytyjskiego (Igrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej), w których brał udział w 1950 w barwach Australii, a później jako reprezentant Anglii.
W 1971 roku został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.
Po zakończeniu kariery pracował jako prawnik (ukończył prawo na Uniwersytecie Oksfordzkim).