Uzyskał tam w 1961 stopień doktora na podstawie opracowania naukowego i komentarza do Pism krytycznoliterackich Elizy Orzeszkowej (promotor prof. Julian Krzyżanowski) i doktora habilitowanego w 1964 (na podstawie opracowania Listów zebranych Elizy Orzeszkowej). W 1973 uzyskał w dziedzinie nauk humanistycznych tytuł profesora. Od 1956 zasiadał w Radzie Naukowej Instytutu Badań Literackich PAN, pełnił funkcję kierownika Pracowni Dokumentacji i Edytorstwa Literatury XIX wieku IBL. Od 1967 był członkiem Komisji Egzaminacyjnej dla Dyplomowanych Pracowników Dokumentacji Naukowej przy PAN, działał w komisji edytorskiej Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej PAN. Udzielał się w Towarzystwie Literackim im. Adama Mickiewicza, od 1950 przez sześć lat był sekretarzem, a kolejne dwadzieścia lat wiceprezesem Zarządu Głównego.

Interesował się literaturą polską okresu pozytywizmu; jego najważniejsze prace dotyczyły Elizy Orzeszkowej.