Większość powieści zajmują zapiski z fikcyjnego dziennika prowadzonego przez Sonię Araquistáin na marginesach posiadanej przez nią książki od 1942 do 1945 roku. Zapiski zawierają luźne obserwacje z życia codziennego w Londynie w czasie II wojny światowej i filozoficzne przemyślenia autorki. Dominującym wątkiem tych rozważań jest próba zdefiniowania czym jest osobista wolność. Wyraźne są też wątki dotyczące sfery erotycznej. W powieści zawarto wiele odniesień do literatury, szczególnie do Biblii i dzieła filozoficznego Tako rzecze Zaratustra.
W posłowiu powieści, autor przyznaje, że pomysł na jej napisanie zrodził się po przeczytaniu notatnika poety Georges’a Heneina. Heinen opisuje w nim pokrótce historię Sonii Araquistáin. W owym czasie samobójstwo było czynem zabronionym i podlegało karze. Według poety, prokurator oskarżający zmarłą malarkę wykorzystał proces jako okazję do skrytykowania szeroko pojętego świata poezji. W odpowiedzi Heinen zaproponował, by złożyć zmarłej międzynarodowy hołd.
David Bosc przyznaje, że jedyne informacje na temat pierwowzoru postaci, jakie posiadał, zaczerpnął z ww.