Historia Balaski ołtarzowe są symboliczną pozostałością po historycznych barierach odgradzających miejsce święte w świątyni a wiernymi. Początkowo był to templon w kościołach bizantyjskich i wczesnych kościołach zachodnich, który później przyjmował różne formy aż do współczesnych balasek. Zgodnie z doktryną przeistoczenia, po Soborze Laterańskim IV z 1215 roku, miejsce przechowywania najświętszej eucharystii musiało być chronione, a przegrody były po to, aby dostęp do tego miejsca mieli tylko wyświęceni duchowni. W czasach reformacji świątynie katolickie przebudowywano i przystosowywano do wymogów liturgii protestanckiej, usuwano rzeźby i obrazy a także usuwano balaski. Natomiast do dzisiaj w cerkwiach i soborach prawosławnych tę przegrodę stanowi ściana pokryta ikonami mająca trzy wejścia (wrota) zamykane i otwierane w czasie liturgii – ikonostas.