Przygarnięty przez Jacka Malczewskiego, mógł korzystać przez pewien czas z jego pracowni i modeli.
Przed ukończeniem roku akademickiego przeprosił prof. Laszczkę i wrócił do jego pracowni rzeźby, gdzie wkrótce otrzymał odznaczenie. W październiku 1912 roku wystawił w krakowskim Pałacu Sztuki po raz pierwszy swe prace publicznie; w 1913 jego prace wystawione zostały razem z pracami Malczewskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza i innych znanych twórców.
Początki kariery artystycznej w Ameryce We wrześniu 1913 roku – niespokojny o los ojca – wyjechał do Ameryki. Tam rozpoczął studia w Chicago Art Institute. Tworzył wówczas rzeźby w brązie. Pierwszą był Orator, w 1914 roku: Popiersie Dawida i Jednoręki Mężczyzna na Wietrze.
W kilka miesięcy później ojciec zginął w wypadku samochodowym. Po jego śmierci sytuacja materialna Szukalskiego bardzo się pogorszyła. Pracował dorywczo w chicagowskich rzeźniach i często przymierał głodem. W tym czasie poznał wiele osób ze środowiska tamtejszych artystów, pisarzy, krytyków i dziennikarzy, między innymi Wiliama Saphiera, krytyka „The Little Review”, który zafascynowany twórczością Polaka napisał o nim pochlebny artykuł, Bena Hechta, pisarza, dramaturga i krytyka, autora autobiografii A Child of the Century, w której opisuje wizytę w atelier Szukalskiego, i innych.