thumb|Karykatura Vivaldiego autorstwa , wykonana podczas pobytu kompozytora w Rzymie w 1723 W kwietniu 1718 udał się do Mantui, gdzie wystawił operę i pozostał do 1720. , sprawujący władzę w księstwie w imieniu Habsburgów, mianował go maestro di cappella da camera („kierownikiem muzyki świeckiej”). Vivaldi odpowiadał za świecką muzykę dworską: komponował dla mantuańskiego teatru opery, a na potrzeby dworu – kantaty i serenaty. Po pobycie w Mantui powrócił do Wenecji, a w sierpniu 1721 wystawił w Mediolanie operę . W następnych latach przebywał także w Rzymie. Według własnej późniejszej relacji spędził tam trzy sezony karnawałowe i dwukrotnie grał przed papieżem. W sezonach 1723 i 1724 wystawiono w Rzymie trzy dzieła operowe z jego muzyką; nawiązał również kontakty z kardynałem Pietrem Ottobonim, znanym mecenasem muzyki.
Około 1723 rozpoczęła się wieloletnia współpraca Vivaldiego z pochodzącą z Mantui śpiewaczką , która była jego uczennicą i regularnie występowała w jego operach. W podróżach i przedsięwzięciach scenicznych towarzyszyła im starsza przyrodnia siostra śpiewaczki, Paolina Girò, pełniąca funkcję jej opiekunki. Bliska relacja kompozytora z Anną stała się przedmiotem pogłosek o romansie.