Więcej wewnętrznego rozdźwięku przeżywa Tamyra rozdarta pomiędzy namiętnością a powinnością moralną. Z pogardą odrzuca awanse Monsieur, które jej mąż tłumaczy jego dwornością i ogładą, po czym ulega gorącemu uczuciu do Bussy’ego. Opanowuje wyrzuty sumienia. Na dworze, wobec króla, twierdzi, że nie zna Bussy’ego, z wyrachowanym oburzeniem zaprzecza mężowi, by coś ją łączyło z tym wężem. Jednak torturowana przez męża odzyskuje sympatię widza. W finale sztuki jej postępowanie okazuje się dziwnie niejednoznaczne. Błaga Bussy’ego, by oszczędził jej męża, a gdy jej kochanek ginie od kuli błaga go o przebaczenie, po czym jedna się z mężem.
Postać Montsurry’ego cierpi na ten sam brak konsekwencji, co i jego żona. Skrzywdzony mąż, przemienia się w scenie torturowania Tamyry we wściekłego tyrana. W jego końcowym przebaczeniu jest natomiast coś z żałosnej godności, co przywraca mu nieco sympatii widza. Monsieur jest charakterem prostszym, stanowi typ renesansowego polityka, żądnego władzy, który nie cofnie się przed pozbawieniem brata życia i władzy.