Niemieckie władze okupacyjne zostały do tego przekonane argumentacją polskich lekarzy o konieczności zwiększenia personelu medycznego w sytuacji rosnącego zagrożenia epidemiami i wzrostem zachorowalności.
Szkołę uroczyście otwarto 14 marca 1941. Dyrektorem został Franciszek Czubalski. Do wiosny 1944 uczelnia miała ok. 1990 słuchaczy. Działała do wybuchu powstania warszawskiego.
Ludzie związani ze Szkołą
Wykładowcy Rajmund Barański Tadeusz Bartoszek Franciszek Czubalski Stanisław Gartkiewicz Witold Gądzikiewicz Marian Grzybowski Aleksander Elkner Tadeusz Jacewski Władysław Kapuściński Edward Loth Zdzisław Michalski Jerzy Modrakowski Władysław Ostrowski Ludwik Antoni Paszkiewicz Roman Polewski Aleksander Pruszczyński Stanisław Przyłęcki Stefan Różycki Franciszek Venulet Jan Zaorski
Słuchacze (lista niepełna) Irena Ćwiertnia-Sitowska Jerzy Dybczak Tadeusz Faryna Elżbieta Korompay Zbigniew Papliński Maria Rondomańska Wacław Sitkowski Danuta Szymańska
Siedziba Zajęcia szkoły odbywały się m.in. w gmachu liceum Zamoyskiego przy ul. Smolnej 30, gdzie do 1939 mieściła się Szkoła Masażu doc. Jana Zaorskiego.
Przypisy
Kategoria:Uczelnie medyczne w Polsce Kategoria:Uczelnie w Warszawie Kategoria:Uniwersytet Warszawski Kategoria:Warszawski Uniwersytet Medyczny