Teatr w teatrze Konstrukcję teatru w teatrze wprowadzili do dramatu francuskiego jeszcze przed 1635 rokiem Gougenot i Scudéry. W Iluzji komicznej ten chwyt służy przede wszystkim obronie widowisk teatralnych. Alkander wypowiada pochwałę kunsztu miłego królom, możnym i ludowi, chwali znakomitą scenę francuską i przepowiada jej świetną przyszłość. Corneille swoim wystąpieniem włącza się w toczącą się ówcześnie walkę o teatr, któremu zarzucano pochwałę zdrożnych myśli i nagannych uczuć. Aktorzy zostali objęci ekskomuniką, która została cofnięta dopiero w 1642 roku. Teatyn Francesco del Monacho twierdził, że grzeszą, prócz wykonawców, również widzowie przyglądający się złym postępkom.

Teatr w teatrze, wprowadzony w V akcie służy ponadto wzmożeniu poczucia iluzji, która rządzi akcją oglądaną, począwszy od II aktu, z perspektywy groty Alkandra. Wprowadza też element zaskoczenia. Widz, a w grocie komentatorzy fabułyː Alkander i Priadamant, po szczęśliwym rozwiązaniu intrygi w IV akcie są następnie świadkami śmierci głównego bohatera. Szczególnie Pridamanta, te zwroty akcji wprowadzają na przemian w nastrój radości i rozpaczy. Życie wydaje się być snem, jak u Calderóna, a okazuje się przedstawieniem teatralnym.