pozostałe cztery zostały zarekwirowane przez rząd brytyjski i wcielone do Royal Navy jako „Faulknor”, „Broke”, „Botha” i „Tipperary”. Przejęte przez Brytyjczyków niszczyciele zostały lekko zmodyfikowane w stosunku do pierwowzoru: zamontowano na nich wyrzutnie torpedowe o kalibrze 533 mm i pojedyncze działko przeciwlotnicze kal. 40 mm (zamiast dwóch karabinów maszynowych kal. 7,7 mm), a większa masa zainstalowanego uzbrojenia spowodowała wzrost wyporności okrętów.
Przyszły HMS „Botha” zbudowany został podobnie jak okręty bliźniacze w stoczni J. Samuel White w Cowes. Stępkę okrętu położono w czerwcu 1912 roku, a zwodowany został 2 grudnia 1914 roku. Początkowo miał nosić nazwę „Almirante Williams Rebolledo”, upamiętniająca admirała Juana Williamsa.
Dane taktyczno-techniczne Okręt był dużym niszczycielem o długości całkowitej 100,8 metra (97,5 metra między pionami), szerokości 9,91 metra i zanurzeniu 3,53 metra. Wyporność normalna wynosiła 1610 ton, a pełna 2000 ton. Siłownię okrętu stanowiły trzy zestawy turbin parowych systemu o łącznej mocy 30 000 KM, do których parę dostarczało sześć kotłów White-Forster. Prędkość maksymalna napędzanego trzema śrubami okrętu wynosiła 31 węzłów. Okręt zabierał zapas 433 ton węgla i 83 tony paliwa płynnego, co zapewniało zasięg wynoszący 2750 Mm przy prędkości 15 węzłów.