Ołeksij Dmytrowycz Barwinski (, , Aleksiej Dmitrijewicz Barwinski; ur. 4 kwietnia 1924 we wsi Zanfirowka w rejonie aleksandryjskim w obwodzie kirowohradzkim, zm. 14 lipca 1999 w Jałcie) – radziecki wojskowy i działacz partyjny, kapitan, Bohater Związku Radzieckiego (1943).
Życiorys Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Był kursantem 14 charkowskiej specjalnej szkoły artylerii ewakuowanej po ataku Niemiec na ZSRR do Aktiubińska, po ukończeniu której w 1942 został żołnierzem Armii Czerwonej, następnie skierowano go do 1 Leningradzkiej Szkoły Artylerii, którą ukończył w 1943. W wojnie z Niemcami uczestniczył od marca 1943 jako naczelnik zwiadu dywizjonu artylerii, walczył na Froncie Stepowym, Woroneskim, 1 i 4 Ukraińskim. Jako dowódca plutonu w 691 pułku artylerii 237 Dywizji Piechoty 40 Armii Frontu Woroneskiego w stopniu porucznika wyróżnił się podczas bitwy o Dniepr w rejonie kaharłyckim w obwodzie kijowskimw nocy na 25 września 1943, ogniem baterii odpierając 5 kontrataków wroga. W latach 1944–1945 jako dowódca baterii artylerii brał udział w wyzwalaniu Ukrainy Prawobrzeżnej, Czechosłowacji i Polski, niejednokrotnie wyróżniając się w walkach, m.in. w Karpatach. W 1944 został członkiem WKP(b). Brał udział w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym 24 czerwca 1945.