Jako dowódca działonu 350 pułku piechoty 96 Dywizji Piechoty 48 Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu starszyny szczególnie wyróżnił się podczas walk pod Żłobinem 25 czerwca 1944 i pod Mariną Horką w nocy na 3 lipca 1944 przy odpieraniu kontrataków wroga, zadając mu duże straty w sile żywej i technice i uszkadzając w tych walkach 15 czołgów. W 1946 został zdemobilizowany, nie mógł wrócić na Krym z powodu deportacji Tatarów krymskich w 1944, mieszkał i pracował w Leninabadzie, gdzie w 1948 skończył szkołę rolniczą. Miał honorowe obywatelstwo Mińska.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (25 września 1944) Order Lenina (25 września 1944) Order Czerwonego Sztandaru (28 sierpnia 1944) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (23 lipca 1945) Medal „Za zasługi bojowe” (27 sierpnia 1943) Medal za Odwagę (26 grudnia 1943) I inne.
Bibliografia Сейтвелиев Сейтнафе (ros.) Biogram na stronie warheroes.ru [dostęp 2018-12-10]
Kategoria:Tatarscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za Odwagę” (ZSRR) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Starszyny Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Tatarzy krymscy Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 1983