Na większą indywidualność, inspirowaną zapewne twórczością Jana z Żytawy, pozwolił sobie przy dekorowaniu malarskich rękopisów, gdzie wprowadził zmienny typ uproszczonej floratury marginalnej. W swoich pracach (poza Biblią żagańską IF 22) stosował matowe barwy oparte na zimnym różu łączące się z czernią tła, rozbielonym błękitem, intensywną żółcią oraz akcentami jasnej zieleni i cynobru. Ważnym elementem w jego iluminacjach jest wyraźnie zaznaczony kontur, wyznaczający kształty twarzy, przedmiotów oraz ornamenty umieszczane w tłach obrazów. Za pomocą tych środków potrafił wyróżnić różne typy twarzy, w różnorodnych ujęciach co, jak zaznacza Alicja Karłowska-Kamzowa, jest największym osiągnięciem artysty. Najlepszym przykładem tego zróżnicowania jest scena Ukrzyżowania z Mszału nr 8376, gdzie zamiast tłumu konnych i pieszych umieścił grupę trzech Żydów w niezwykle realistycznym ujęciu;