Został wykładowcą taktyki na kursach doskonalenia kadry dowódczej w Saratowie, od września 1940 pracował w szkole lotniczej w Wolsku, jednocześnie podjął zaoczne studia w Akademii Wojskowej im. Frunzego. Po ataku Niemiec na ZSRR został zastępcą szefa sztabu Zarządu Wojskowych Sił Powietrznych Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, a w grudniu 1941 dowódcą 13 Brygady Powietrznodesantowej 6 Korpusu Powietrznodesantowego sformowanych w Moskiewskim Okręgu Wojskowym; na początku sierpnia 1942 korpus ten przeformowano w 40 Gwardyjską Dywizję Piechoty, a brygadę w 119 Gwardyjski Pułk Piechoty, którego dowódcą był Błażewicz. Od sierpnia 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami kolejno na Froncie Stalingradzkim, Dońskim (od listopada 1942 do maja 1943), Południowym (od maja 1943) i 4 Ukraińskim (od października 1943). W maju 1943 został szefem sztabu 96 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty, w czerwcu 1943 objął dowództwo sformowanej właśnie 221 Dywizji Piechoty na Froncie Południowym, z którą brał udział w wyzwalaniu Donbasu (w tym Mariupola) i Lewobrzeżnej Ukrainy;