Po ataku Niemiec na ZSRR był jednym z organizatorów pospolitego ruszenia Moskwy, w grudniu 1941 mianowano go szefem sztabu 238 Dywizji Piechoty na Froncie Zachodnim, od stycznia do czerwca 1942 dowodził 141 Dywizją Piechoty, po czym objął dowództwo 97 Dywizji Piechoty 16 Armii Frontu Zachodniego, przemianowanej w kwietniu 1943 na 83 Gwardyjską Dywizję Piechoty. Wraz z dywizją uczestniczył w operacji orłowskiej i briańskiej na Froncie Zachodnim i Briańskim, a od grudnia 1943 walczył na 1 Froncie Nadbałtyckim. 27 stycznia 1943 otrzymał stopień generała majora. W styczniu 1944 objął dowództwo 16 Korpusu Piechoty w 11 Gwardyjskiej Armii na 3 Froncie Białoruskim, latem 1944 brał udział w operacji mińskiej i wileńskiej w trakcie operacji białoruskiej, od sierpnia 1944 do końca wojny dowodził 62 Korpusem Piechoty w 33 Armii 3 Frontu Białoruskiego, następnie 1 Frontu Białoruskiego. Uczestniczył w forsowaniu Niemna i operacji gumbinnen-gołdapskiej, w styczniu-lutym 1945 operacji wiślańsko-odrzańskiej, a wiosną 1945 berlińskiej. W styczniu 1945 jego korpus przełamał obronę przeciwnika w rejonie Puław, zadając Niemcom duże straty, później sforsował Wartę.