Maksymalna odnotowana długość ciała przedstawicieli tego gatunku wynosi 200 cm, a maksymalna masa 2,5 kg.
Biologia i ekologia Moringa cętkowana bytuje w strefie przydennej wśród skał, rozpadlin skalnych, na obszarach trawiastych i wśród raf koralowych, zazwyczaj widywana z głową wystającą z dziury i resztą ciała ukrytą, rzadziej spotykana w zmąconej wodzie zatok i portów. Prowadzi samotniczy tryb życia. Początkowo uznawana była za gatunek żerujący w nocy, a w dzień ukrywający się, ale jest aktywna również za dnia. Widywana w pobliżu innych drapieżnych ryb, w tym murenowatych, z którymi wykazują wzajemną tolerancję. Moringa cętkowana żywi się głównie rybami i skorupiakami, zwłaszcza małymi krabami oraz ośmiornicami. Znane są przypadki kanibalizmu.
Zaobserwowano, że jest niezwykle agresywna w stosunku do człowieka. Ukąszenie moringi cętkowanej jest bardzo niebezpieczne.
Systematyka Gatunek opisany naukowo przez Georgesa Cuviera w 1829, z Antyli, pod nazwą Muraena moringa.
Status i zagrożenia thumb|240px| Według stanu z 2018 gatunek ten figuruje w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) w kategorii najmniejszej troski (LC). Nie odnotowano istotnych zagrożeń.