Strzępki skórki wewnątrz z pigmentem, bez sprzążek. Gatunki podobne Dzwonkówka niebieskotrzonowa charakteryzuje się półprzeźroczystym i silnie prążkowanym kapeluszem, włókienkowato-grudkowatą powierzchnią i dość ciemną czerwono-brązową barwą kapelusza, brudnymi blaszkami i brakiem cheilocystyd. W publikacjach często jednak mylona jest z innymi gatunkami i dlatego zapisy w literaturze nie zawsze są wiarygodne. Jest wiele podobnych gatunków dzwonkówek. Pewne ich rozpoznanie często możliwe jest tylko poprzez analizę mikroskopową.
Występowanie i siedlisko Występuje w Europie, na północy aż po Islandię i północne rejony Półwyspu Skandynawskiego. W piśmiennictwie naukowym do 2003 r. na terenie Polski podano 10 stanowisk. Aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Dzwonkówka niebieskotrzonowa znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – gatunek potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech.
Pojawia się na wilgotnych użytkach zielonych, łąkach podalpejskich i w tundrze, zarówno suchej, jak i wilgotnej. Owocniki wyrastają latem i jesienią na ziemi wśród traw, turzyc i mchów, a w warunkach arktyczno-alpejskich wśród karłowatych wierzb. W Polsce występuje także w lasach, szczególnie pod jodłą pospolitą.
Przypisy
Kategoria:Dzwonkówkowate Kategoria:Mykobiota Polski