batalionu czołgów 51 Gwardyjskiej Brygady Pancernej 6 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego 3 Gwardyjskiej Armii Pancernej 1 Frontu Ukraińskiego w stopniu starszego porucznika uczestniczył w walkach o Fastów, umiejętnie broniąc pozycji na wzgórzu przed niemieckimi kontratakami i zadając Niemcom duże straty w ludziach i sprzęcie. W toku późniejszych walk dowodzony przez niego batalion szedł w awangardzie nacierających wojsk radzieckich, biorąc udział w wyzwalaniu Berdyczowa, Płoskirowa, zajęciu Tarnopola, Lwowa, Przemyśla, Rzeszowa, Krakowa, Włoszczowy, Namysłowa i Bolesławca. Po wojnie studiował w Wyższej Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych, którą ukończył w 1949, później otrzymał stopień podpułkownika, w 1960 zakończył służbę wojskową. Pracował jako dyrektor kombinatu przedsiębiorstw komunalnych w Starobielsku, od 1971 mieszkał w Krzemieńczuku, gdzie był szefem działu zaopatrzenia zakładu ceglarskiego.