Pozwoliło to zapewnić większy komfort podróży pasażerom, dzięki cichszej pracy silników oraz śmigieł. Tak wyposażona wersja otrzymała oznaczenie Short 330-100. Prototyp samolotu oblatano 22 sierpnia 1974 roku. Oznaczenie Short 330-200 otrzymała wersja wyposażona w mocniejsze silniki Pratt & Whitney Canada PT6A-45R o mocy 1198 KM. Maksymalnie samolot był zdolny do przewozu 30 pasażerów. W wersji kombi, z przodu przewożono ładunek cargo a w tylnej części kadłuba umieszczono fotele dla 18 pasażerów. Pomimo tego, iż 330 był przede wszystkim samolotem pasażerskim, nie zaniedbano całkowicie zdolności samolotu do przewozu frachtu. Na bazie modelu 330-200 powstała wersja Sherpa, z tylną rampą ładunkową. Oblatano ją w grudniu 1983 roku, a rok później wytwórnia wygrała konkurs na dostawę osiemnastu małych samolotów transportowych dla amerykańskiego Military Airlift Command (Wojskowego Dowództwa Transportu Lotniczego). Maszyny były przeznaczone do zadań transportu towarowego i pasażerskiego pomiędzy bazami US Air Force w Europie. Samoloty transportowe Sherpa przeznaczone dla Amerykańskich Sił Powietrznych zostały oznaczone jako Shorts C-23 Sherpa. Wersja 330-200 stała się również bazą do budowy modelu 330-UTT (Utility Tactical Transport), wzmocniono w niej podłogę kadłuba a rampę przystosowano do skoków spadochronowych.