trudno jej było przełamać ten wizerunek.
W drugiej połowie lat 20. była bardzo popularna, zarabiała 12500$ tygodniowo. Problemy pojawiły się wraz z nadejściem ery kina dźwiękowego. Pojawienie się dźwięku wymagało od aktorów zmiany techniki grania, co dla wielu było trudne. Aby poradzić sobie z nowym rodzajem filmu, Moore uczęszczała na lekcje, mające podnieść jej umiejętności posługiwania się głosem. Swój pierwszy film dźwiękowy zagrała w 1929 r. (Smiling Irish Eyes), ale nie był on (zdaniem samej aktorki) obrazem udanym. Moore przerwała pracę w filmie na rzecz grania w teatrze. W 1933 i 1934 ponownie występowała w filmach, ale bez większego sukcesu.
W 1934 r. przeszła więc na emeryturę. Napisała trzy książki – swoją autobiografię Silent Star (1968), poradnik inwestycyjny How Women Can Make Money in the Stock Market oraz książkę Colleen Moore’s Doll House. Zajmowała się też działalnością charytatywną – urządzała wystawy swojego domku dla lalek, wykonanego w latach 20. XX wieku za 470 000 dolarów i wyposażonego w elektryczność, bieżącą