Tegula jest najbardziej w przód wysuniętym sklerytem skrzydłowym, położonym bardziej proksymalnie niż płytka humeralna. Gdy jest zredukowana, leży w błonie skrzydła pomiędzy wspomnianą płytką a tergum tułowia. Częściej jednak jest silniej rozwinięta, o formie oszczecinionej poduszeczki lub łuskowatego, płaskiego lub wypukłego płata, przykrywającego przednią część nasady skrzydła. W tej ostatniej formie służy ona ochronie nasady skrzydła przed uszkodzeniami. Tegula może być połączona stawowo z płytką humeralną.
Tegule na skrzydłach pierwszej pary () są dobrze rozwinięte u błonkówek, motyli i muchówek, ale występują też m.in. u wojsiłek, chruścików, widelnic i skorków. Tegule skrzydeł drugiej pary () są spotykane rzadziej, występują np. u widelnic i skorków. U chrząszczy tegul brak zupełnie.
Motyle U motyli tegule mają postać pustej w środku wypustki oskórka sterczącej ponad nasadą przedniego skrzydła na błoniastej szypułce i zakrzywionej wzdłuż owej nasady. W podstawowym planie budowy jest ona umiarkowanej wielkości, ale u większości linii rozwojowych uległa znacznemu powiększeniu. Jej tylna, położona ponad nasadą skrzydeł część może być znacznie wydłużona.