Brała udział w operacji orłowskiej i briańskiej, walkach w rejonie Witebska i Połocka, operacji leningradzko-nowogrodzkiej, starorussko-noworżewskiej, rzeczycko-dźwińskiej i ryskiej oraz blokadzie zgrupowania kurlandzkiego przeciwnika. Wykonała 67 lotów bojowych samolotem Pe-2 i uczestniczyła w 30 walkach powietrznych, w których strąciła samolot wroga, poza tym zniszczyła wiele samochodów, czołgów, wagonów kolejowych, okrętów, samolotów na lotniskach i baterii artyleryjskich wroga. Do sierpnia 1945 służyła w siłach powietrznych w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym, następnie została zwolniona do rezerwy w stopniu starszyny, później pracowała jako konsultant prawny w Rydze. W sierpniu 1948 wyszła za mąż za oficera Aleksandra Kijoka i przyjęła jego nazwisko. Od stycznia 1949 do stycznia 1950 była sekretarką-maszynistką w Ministerstwie Przemysłu Lokalnego Łotewskiej SRR. W 1993 opuściła Łotwę i w 1994 zamieszkała w Moskwie. Była honorową obywatelką Turinska (1981). Została pochowana na Cmentarzu Nikoło-Archangielskim pod MoskwąЖУРКИНА-КИЁК Надежда Александровна (1920 – 2002).