Jednostką walutową została marka polska oparta na niemieckiej – po zwycięskiej wojnie Rzesza Niemiecka zobowiązywała się do wykupu odpowiednich biletów za marki niemieckie.
Emisja z datą 9 grudnia 1916 r. gwarantowana była przez Rzeszę Niemiecką do wysokości 880 150 867 marek. Wprowadzono ją do obiegu w gubernatorstwie w 1917 r., dlatego również ta data widnieje na dwóch jej seriach.
Pierwsza seria, o nominałach: ½, 1, 2, 20, 50 i 100 marek polskich, zawierała:
określenie władz administracyjnych jako: Zarząd jenerał-gubernatorstwa warszawskiego oraz określenie instytucji emitującej jako: Krajowa Polska Kasa Pożyczkowa.
Druga seria, o nominatach: ½, 1, 2, 5, 10, 20, 100 oraz 1000 marek polskich, miała odpowiednio:
Zarząd Generał-Gubernatorstwa Warszawskiego oraz Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa.
Chociaż oficjalną datą wprowadzenia do obiegu banknotów denominowanych w markach polskich jest 14 kwietnia 1917 r., to faktycznie stało się to między 26 a 30 kwietnia 1917 r.
Banknoty drukowano w Drukarni Rzeszy w Berlinie, a od nazwiska szefa administracji przy gubernatorze, Wolfganga von Kriesa, który je podpisywał, nazywano je „kriesówkami”, a niekiedy „rzeszkami”.