Geologia Na przełomie XX i XXI, z dna jeziora pozyskano ok. 25 m rdzeń zawierający profil sedymentologiczny. Według przeprowadzonych badań, dolne 12 metrów odkładane było w środowisku morskim, podczas silnych zmian z bardzo szybkiej akumulacji piaszczystych turbidytów do powolnej depozycji osadów zawiesiny drobnoziarnistej. Założono, że akumulacja turbidytów pochodzi z gwałtownych powodzi lodowcowych (jökulhlaup) z młodszego dryasu, szacując ich wystąpienie na lata 10300 – 9000 p.n.e. W warstwach młodszych zauważalne były depozycje bogate w materiały organiczne wraz z obfitym materiałem piroklastycznym. Badanie wykazało, że obszar jeziora Hestvatn nie był przykryty lodowcem w okresie osiadania pobranego materiału sedymentacyjnego.
Półwyspy Najważniejsze półwyspy:
Vesturnes – wrzyna się głęboko w północno-wschodni obszar jeziora. Przebieg N-S. Austurnes – wrzyna się głęboko w północny obszar jeziora. Przebieg NE-SW. Gunnutangi – niewielki, ale wyraźnie zarysowany, trójkątny przylądek w północno-wschodnim obszarze jeziora.
Przylądki Najznaczniejsze przylądki to: