W 1909 r. poparcie dla Diaza uległo nadwątleniu a większość bogatszych mieszkańców stanu poparła opozycjonistę – Francisca Madera. Rewolucjoniści przejęli władzę w Durango i pokonali lojalną wobec Diaza administrację (w całym kraju rozgorzała wówczas wojna domowa). Dopiero w 1917 r. doszło do uspokojenia sytuacji, wtedy to bowiem wraz z przyjęciem nowej konstytucji meksykańskiej przyjęto także nową konstytucję stanową. Pokój nie trwał jednak długo. Mianowicie za sprawą rebeliantów dowodzonych przez Francisca Villę doszło w 1923 r. do wybuchu powstania, które jednak zostało szybko stłumione. Cztery lata później toczyły się tutaj walki pomiędzy wojskami federalnymi a stronnikami kościoła katolickiego (tzw. powstanie Cristero). Zakończyły się one ustępstwami rządu wobec katolickich partyzantów, którzy żądali większej wolności religijnej.
Po podpisaniu porozumienia o wolnym handlu w 1994 r. ze Stanami Zjednoczonymi z Kanadą (tzw. NAFTA) doszło do znaczącego ożywienia gospodarczego w Durango. Ponadto rząd dokonał wielu nowych inwestycji w infrastrukturę drogową, irygacyjną oraz w szkolnictwie i służbie zdrowia.
Praktycznie od połowy XX w. do czasów współczesnych władzę sprawuje tu nieprzerwanie Partia Rewolucyjno-Instytucjonalna.