W skarbie był dotkliwy deficyt gotówki. Saski doradca finansowy Manteuffel opracował projekt dekretu o emisji pieniądza papierowego, który król Fryderyk August podpisał 29 grudnia 1810 r., antydatowany na 1 grudnia 1810 r., ze względu na trwający już druk dekretowanych znaków pieniężnych. Jako instytucję emisyjną powołano Komisję do Dyrekcji Biletów Kasowych, niezależną od polskiego rządu księstwa, podległą bezpośrednio królowi Saksonii.
Bilety weszły do obiegu dopiero 2 lipca 1811 r. Były drukowane w Dreźnie, w ogólnym nakładzie sztuk, o łącznej wartości 9 mln złotych polskich. Dekretem nadano im nazwę „Kassowy-Bilet Xięstwa Warszawskiego”. Były emitowane w odcinkach o wartości: 1, 2 i 5 talarów (1 talar = 6 złote polskie). Każdy z rodzajów biletów o wymiarach około 98 x 177 mm miał:
faksymile podpisów jednej z dziewięciu par – komisarza i kontrolera, znaki wodne, suche stemple z herbem króla oraz stempel kontrolera.
Ich grafika była wzorowana na podobnych biletach saskich.