Szarobiały nalot tworzy się na obu stronach liści.
Grzybnia patogenu jest zanurzona w tkankach rośliny. Strzępki hialinowe, septowane, słabo rozgałęzione, o średnicy 1–4 μm. Tworzą małe podkładki pod naskórkiem, lub w naskórku żywiciela. Konidiofory w małych lub dość licznych pakietach, czasami pojedynczo, wyrastające z tkanek rośliny na zewnątrz poprzez aparaty szparkowe, lub przez kutykulę. Są niemal cylindryczne, prawie proste, lub sinusoidalno wygięte, nitkowate, zazwyczaj nierozgałęzione, czasami nieregularnie rozgałęzione. Mają rozmiar (6–)10–60(–80) × 2–5 μm, są hialinowe, gładkie, bez przegród lub słabo septowane. Po oderwaniu się zarodników pozostają nieco ciemniejsze blizny. Konidia tworzą się w pojedynczych, czasami rozgałęzionych łańcuszkach. Mają kształt wąskoelipsoidalny, jajowaty lub prawie cylindryczny i rozmiary (6–)8–35(–40) × (1,5–)2–4(–5) μm. Są hialinowe, o powierzchni gładkiej lub delikatnie chropowatej. Zawierają zagęszczoną, nieco ciemniejszą cytoplazmę.
Występowanie i siedlisko Odnotowano występowanie w Ameryce Północnej, Europie, Azji.