W 1942 brał udział w obronie Donbasu i Kaukazu, w tym walkach o rodzinną Czikołę oraz Nalczyk, Piatigorsk, Jessentuki i Krasnodar, potem w wyzwalaniu Donbasu, w tym Makiejewki, w forsowaniu Dniepru i desancie na Chersoń, wyzwalaniu Mikołajowa, Odessy, Oczakowa, forsowaniu Południowego Bugu i Dniestru, w operacji jassko-kiszyniowskiej, uchwyceniu przyczółku magnuszewskiego na Wiśle, przełamaniu obrony przeciwnika na przyczółku magnuszewskim i wyzwalaniu Polski, w tym Włocławka i Gniezna, forsowaniu Odry w rejonie Kostrzyna i w szturmie Berlina jako dowódca batalionu 1042 pułku piechoty 295 Dywizji Piechoty 5 Armii Uderzeniowej 1 Frontu Białoruskiego. Był siedmiokrotnie ranny, w tym dwa razy ciężko. Szczególnie wyróżnił się podczas walk o przyczółek na Odrze na zachód od Kostrzyna 27 marca 1945, gdy dowodzony przez niego batalionu odparł 12 kontrataków wroga i zadał mu duże straty. Po wojnie otrzymał stopień podpułkownika, do 1956 służył w armii, później wrócił do rodzinnej wsi.